تبلیغات
دفتری پر از تنهایی
تنهاییم را با تو قسمت میکنم سهم کمی نیست گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

سلام

پنجشنبه 18 خرداد 1391 03:51 ب.ظ

نویسنده : نوید

سلام
 
من نویدم.
چند سال هست كه گیتار میزنم. شعرهای سهراب سپهری،شاملو و
خیام رو بسیار دوست دارم.
به نوشتن خیلی علاقه دارم.
از زمانی كه اولین عاشقانه هایم را نوشتم شروع به انتشار آنها در این بلاگ كردم،
خودتون با خوندن مطالب متوجه میشید كه هر چه به گذشته بر میگردیم
متن ها اصطلاحاً از پختگی كم تری نسبت به آخرین كار ها بر خوردار
هستند.
امیدوارم از خوندن نوشته های من لذت ببرید،و خواهشا كپی
نكنید.چون كپی از روی این وبلاگ یا هر وبلاگ دیگه ای با چنین موضوعی
مثل كپی كردن دفتر خاطرات یك نفرهست.پس ...‌  ممنون.
از خوندن انتقاداتو پیشنهاداتتون هم خوشحال میشم.

 

                                                                                                            نوید.ح




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 30 آبان 1391 11:13 ب.ظ

شاید...

سه شنبه 30 آبان 1391 10:52 ب.ظ

نویسنده : نوید
ارسال شده در: متن ها ،

رفتنِ
بی احساس
و دركِ
ثانیه های
بی تو بودن،
از
رفتن تو دردناك تر است...
اما
تلخ تر نیست...
كم كم دارم به شباهت غریبشان با تو پی میبرم...
شاید درست
شاید غلط
بهتر از بی فكری ست...
شب ها كه
تنها آن
قرصِ سفید پوش
چراغ من
برای
سیاه كردن
دفترم
است ، یاد تو
و
ماندن تیك تاك وارت
آلایشی بیش برای وجودم نیست...
كم كم دارم با سایه ام در هم می پیوندم...
شاید تاریك
شاید روشن
روز ها كه
تنها حسرت خوردنِ گذشته های
اول شخص نبودنم را
میبوسم
نورِقلب نور،
این پست خاكیِ بی مهر
را
بی انگیزه
و بی روح
با
تنفسی
تأسف بار
و
بی نور
سراسر روشن میكند
و
تنها هدف اش
یاری ما
در جهت
لمس
زشتیِ این دنیا،
و
سبز كردن گیاهانی
تازه،
و دعوت آنها به این
ضیافت
عشق آلود كه
در آن
"بی اعتنا رفتن"
رسم اجدادی ست
می باشد و بس...
كم كم دارم با سنگ ها هم سخن می شوم...
آنها بیشترین شباهت مطلق را به تو دارند...
شاید تلخ
شاید شیرین
شب و روزم
در هم آمیختند
و
من
هنوز در حال شمردن
صدای هر قدم عقربه های
بی زمان
و
بی احساس
هستم و تو هنـــــــــــوز
نیامدی...

                                      

                                                                                                                                                                              نوید.ح




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 30 آبان 1391 11:14 ب.ظ

باز جمعه...

پنجشنبه 18 آبان 1391 01:18 ب.ظ

نویسنده : نوید
ارسال شده در: عاشقانه ها ، درد دل ها ،
آه جمعه هایم را پایانی نیست...
باز جمعه        و        باز غم
باز یاد تو         و        باز من
باز جمعه        و        و كوچه و باز بوی خیس تن خاك
باز جمعه        و        باز قدم های تنهایی و خاطرات بی تو،بی من و بی "ما" بودن
جمعه هایم  پر از "باز" هاست
بازلمس غروب درصدای دلنشین بر هم خوردن آرامش اشك جمع شده ی ابرهادر غم تنهایی كوچه های جمعه ی دلم...
باز سیاه كردن هرزنامه هایم كه یكی در میان از تو می گویند
و
من
با خیالی باطل
همه را
در كلاف خطوط قلمم محو میكنم...
جمعه هایم را پایانی نیست...
باز جمعه        و        آسمان غریبش
باز جمعه        و        بغض ابر هایش
باز جمعه        و        باز نجوای نومیدی باد در گوش كوچه ی خیس و پاییز آلود
باز جمعه        و        باز بی تو بودن
باز جمعه        و        تنها، قدم زدن و لمس غروب با ضرب آهنگ هر قدم
باز جمعه        و        دلخستگی های آلوده به تو
باز جمعه        و        درد مشترك من و ابر
باز جمعه        و        باز وداع با خورشید
باز جمعه        و        رفتن ناگهانی و ناگزیر قلب نور
باز جمعه        و        باز حسرت جمعه هایی كه "با تو بودن" اجازه خودنمایی بهشان نمی داد
باز جمعه        و        پاییز و برگ و خش خش
باز جمعه        و        باز استخوان های شكسته تن امید یك هفته
باز جمعه و  باز جمعه  و  باز جمعه
آه جمعه هایم را پایانی نیست...

دیدی...؟
حال و روز جمعه هایم را دیدی...؟
"باز" هایم را دیدی...؟
بی تو هر لحظه در حال تكرار یك تنهایی خاموش ازنور امیدم كه هرجمعه تشدید می شود و مدام میگوید : مبادا جمعه ی آخر را فراموش كنی...!
جمعه هایم را پایانی نیست...

جمعه ی آخر جاودان...



                                                                                                                                       نوید.ح



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: شنبه 26 اسفند 1391 11:09 ق.ظ

خالیست خیابان...

پنجشنبه 4 آبان 1391 06:28 ب.ظ

نویسنده : نوید
ارسال شده در: درد دل ها ،

خالیست خیابان...
خالیست خیابان
از
بوی تو

خالیست از
بودنت...

آه...
فریاد خاطراتت
درگوش سنگفرش این خیابان خالی
تازیانه
های
حسرت داشتنت
سرزنش های با واژه "پایان" غریب
روز
رفتن
تو
روحم را
می آلاید...                    

دلم نفرین های تظاهرگونه تنهاییش را
به
تو
فریاد میزند و
هنـــــــــوز
تو
نیستی
و
خالیست خیابان...
خالیست خیابان از
طنین "ما"‌بودن
دیگر این روزها در ادبیاتم "من" و "تو" ، "ما" نمیشود...

روزمرّگی
تنهایی
این
روزها
چون
دشنامی ست
كه در مغز استخوانم
نفوذ می كند
و
مرا از بودن
در 
این
دنیای بی
آرایش
خسته
می كند...

كاش باز با تو
قدم میزدم...
كاش باز گرمی
دستان لطیفت
را
با دستان ملتمس ام
به
آغوش
میكشیدم و خیابان
خالی
از
عطر
"من"
بودن بود...

آه...
خالیست خیابان
خالیست خیابان و من
به 
دور
از
هر
دلبستگی
دلدادگی
دلباختگی
تنهاییم را با
ضربآهنگ 
قدم هایم
بر روی
سنگ های دل شكسته
خیابان
جشن میگیرم...

این
است
دنیای این
روز های
من...

كاش...
             واقعاً
پشت دریا شهری
بود
كاش
میشد
قایقی ساخت...

كاش تنهاییم را به من خسته از "من" بودن
تبریك
میگفتی...

كاش خیابان خالی از
عطر "ما" بودن
نـــــــــــــــــــــبود...

       

                                                                                                                                            نوید.ح




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 30 آبان 1391 11:16 ب.ظ

روزهای تنهایی...

پنجشنبه 13 مهر 1391 01:00 ق.ظ

نویسنده : نوید

تمام جوانی من

          آن خلوت

           نیمه شبان است

  كه

   با قلمی در دست

 و

    سیاه مشق هایی

 در

    تنــــهایی خویش

        دور از هیاهوی این جنگل انسانی

  با

  یاد چشمانی

 كه 

  روزی ازآن من بود

              خلوت میكنم

آری

 این بهترین لحظه های من است

این

   جوانی من است...

                                                                                                                                                    علی(بامداد)

.......

سلام دوستان
وبلاگ  "روزهای تنهایی من"  دل نوشته های دایی عزیزم است
كه همچون استادی در زندگی راهنمای من بود هســـت و خواهد بود...

 rouzhayetanhaee.persianblog.ir

 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: پنجشنبه 13 مهر 1391 01:29 ق.ظ

امشب

شنبه 11 شهریور 1391 06:09 ب.ظ

نویسنده : نوید
ارسال شده در: درد دل ها ، عاشقانه ها ،

امشب
حال و هوای دلم
حال و هوای همیشگی نیست
اتفاقی در دلم افتاده...
كورسوی امید
چشمم
را

كه سالهاست
نوری
ندیده می آزارد 
اما زیباست...
امشب
طعم
لحظاتی
را میدهد
كه
خاطراتت را دوره میكردم  
چه قدر شیرین بود  
نه!  
تلخ بود  
نمیدانم...!
امشب
هوای قدم زدن به سرم زد.
رفتم جای همیشگی
چند قدم اول
خوب بود 
اما
بعد
نور خوشرنگ امید
رفت
آسمان
تاریك شد
مهتاب
قهر كرد
برگ های سبز چند قدم پیش
با خرد شدن زیر پای من
خودنمایی
می كردند.
از همه بدتر خاطراتت بود   
روحم را چنگ میزد.
سایه ام
تعنه میزد كه تنها یارت
منم... 
قدم هایت یادم آمد...
كه تك تكشان را میشمردم
با عشق
نگاه هایت یادم آمد...
كه با تك تكشان زندگی میكردم
لبخند هایت یادم آمد...
كه هر كدامشان قندی بود در فنجان زندگیم
اما...
زندگیم تلخ شد
تلخش كردی

***
خسته به خانه برگشتم  
چراغ را كه روشن كردم
دیدیم
چه قدر
زخمیَم
یك لحظه دلم گرفت 
آهنگ همیشگی
پخش میشد
 قهوه ی سرد توی فنجان لب پَر
قاب عكس های شكسته  
عكس های پاره شده  
خاطراتی زندانی در ذهن
وای    
وای  
چه قدر تكرار

نگاه به ترَك روی گیتارم دیوانه ام میكرد
امشب  
با تمام شباهتش به شب های دیگر
تضاد گنگی داشت
آه  كاش امشب تمام نشود...
چه قدر این جمله آشناست!
یادت هست؟ 
شبی كه
باهم
تا صبح
در آغوش هم،
آرزو هایمان
را
از حریم ذهن مشترك خود
خارج میكردیم و برای ستاره ها تعریف میكردیم؟
چه قدر چشمك هایشان
زیبا بود, 
همان موقع  بود كه گفتیم:             "كاش امشب تمام نشود" 

**
امشب دلم دوستت ندارد 
گمان كنم دروغ میگوید
هنوز زخم عشقت تازه ست   
اما حرفش یكی ست  
كاش امشب تمام نشود... 

                                 

                                                                                                                                                                                               نوید.ح
 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 30 آبان 1391 11:23 ب.ظ

دیگر قلمم نای نالیدن ندارد...

چهارشنبه 24 خرداد 1391 10:11 ب.ظ

نویسنده : نوید
ارسال شده در: درد دل ها ،

دیگر قلمم نای نالیدن ندارد...
اما هنوز دلم پر است...    دوست دارم تمام عمرم برایت بنویسم،آخر درد دل هایم تمامی ندارد...
امروز تولد عشقمان بود، نه...تولد عشق من بود.برای تو عشقی متولد نشد...
اما عشق من امروز یک سالش شد... باید میدیدی چه زیبا مثل یک پدر دلسوز از او محافظت می
کردم.خیلی با هم خوبیم،اما نمی دانم چرا هر وقت به او مینگرم غم مرا به آغوش میکشد...

نمی دانم کجایی، نمی دانم عشقی برایت متولد شده یا نه... ولی یادت نرود که کودک یک ساله ام دلش برای مادرش تنگ است...
خیلی از من سؤال می پرسد، خسته ام کرده...
تو چه، دلت برای ما تنگ نشده؟ نمی خواهی برگردی؟
چرا...؟ مگر چه قدر با قربانی جدیدت خوشی؟
او کِی میخواهد بفهمد احساسش حرام یک بی احساس شده؟
چند روزیست،دارم با خودم تمرین میکنم با یادت مهربان نباشم، خودم را به این عادت میدهم که دوستت نداشته باشم گرچه    دلم خیلی ازمن دلخوراست...
نمی دانم این دل من این همه امید را از کجا می آورد.
آخر هنوز هم میگوید:صبورباش، برمیگردد...
 
میدانی گلم ،این همه سوال پرسیدم،اما نپرسیدم "چرا این ها را به تو میگویم؟"
"چرا این همه از تو میپرسم؟"  مگر اصلا تو این درد دلها را میخوانی؟
تازه اگر هم بخوانی چه پاسخی داری که بدهی؟
اما من صاحب همان دل امیدوارم، بلد نیستم از عشقم ناامید شوم...
   



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 خرداد 1391 10:15 ب.ظ

عشق را گفتم: بازگرد

چهارشنبه 24 خرداد 1391 10:10 ب.ظ

نویسنده : نوید
ارسال شده در: درد دل ها ،
عشق را گفتم: بازگرد بازگرد خدارا...
عشق گفتا: خسته ام...
گفتم:از چه؟
گفتا: دل شکسته ام
گفتم: برای چه؟
گفتا: دلم گرفته
گفتم:از که؟
گفتا:از عاشقان
گفتم:چرا؟
گفت: بی احساس شدند، بی اعتنا شدند
گفتم:همه این طور نیستند.
گفت:چرا! هستند.
گفتم:بدبین شدی ای عشق!
چیزی نگفت...
گفتم:ای عشق پاسخم را ندادی،بر میگردی؟
گفتا:برای چه؟ برای که؟
گفتم:برای من برای عشقم...
گفتا:حال دیدی همه مثل همه اند. بر نمیگردم چون عاشقان واقعی را دوست دارم.
توعاشقانه معشوقت را دوست داری اما او...  برنمیگردم.
چیزی نگفتم،دیدم راهی شد...
گفتم :پس عشق من به خدا چه؟
ایستاد،چیزی نگفت،رو به من کرد و آرام گریست...



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 خرداد 1391 10:14 ب.ظ

دوباره عاشقانه برایت مینویسم ...

چهارشنبه 24 خرداد 1391 10:09 ب.ظ

نویسنده : نوید
ارسال شده در: درد دل ها ،

 

دوباره عاشقانه برایت مینویسم ...
میدانم نمیخوانی اما چه کنم باید جای خالیت را با یک امید بچگانه پر کنم...
حرفی نیست...
فقط بگو تو جای خالیم را با کی پر میکنی؟
اصلا جایم در کنار عکست خالی هست؟
اصلا تا حالا به این فکر کردی که دلی را که شکستی چه قدر تنها ست؟
آه گلم...
دلم برایت تنگ است دلم برای نگاه هایت تنگ است دلم برای بی محلی هایت همم تنگ است...
به بی مهری و بی اعتنایی هایت عادت کرده بودم...
به نگاه هایت بد جور معتاد بودم...
ولی رفتی و...    کاش یک کم دیگر می ماندی...
قول داده بودم نگویم "کاش" ولی گفتم نمیشد نگویم...
کاش درد دل هایم را می خواندی شاید تَرَکی روی دل سنگیت بخورد و اون دل مهربانت آزاد شود...
تو حتی به دل خودت هم رحم نکردی چه رسد به دل من...

ازم میپرسیدی:هنوز دوستم داری؟
وقتی عاشقانه آری میگفتم،چشمان قشنگت پر از علامت سوال و تعجب میشد.
لااقل خودت هم متوجه میشدی که قانوناً با کار هایی که با من کردی، باید ازت بیزار باشم.اما کدام قانون؟ قانون انیشتین و نیوتن و ...
در کتاب قانون عشق تبصره ای در مورد بیزاری نوشته نشده... و منم عاشقی قانون شکن نیستم...



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 خرداد 1391 10:14 ب.ظ

ساده نویسی دلیل بر ساده دلیم نیست... میدانم بر نمیگردی...

چهارشنبه 24 خرداد 1391 10:07 ب.ظ

نویسنده : نوید
ارسال شده در: درد دل ها ،

ساده نویسی دلیل بر ساده دلی ام نیست
                                   میدانم بر نمیگردی...
از نگاه هایت در لحظه آخرمشخص بود... از حالت رفتن بی اعتنایت معلوم بود که نمی خواهی برگردی...اما من با اینکه این را میدانستم صبورانه منتظرت ماندم.
واقعاً سخت است که منتظر کسی باشی که میدانی هیچ وقت به فکر آمدن نیست.
آه... کاش میدانستی بعد از تو قافیه هایم چه بیرنگ است.کاش میماندی و مثل همیشه با لبخندت با نگاهی که زندگی بخش بود برایم،به من وغزلهایم رنگ بو میدادی...
کاش نمیرفتی...
کاش نمیشکستی
                       دلی را که تنها برای تو میتپید
کاش به کلمات نگاهم گوش میکردی...
كاش می ماندی و با نگاهت دلم را آنقدر نوازش میكردی كه خوابش ببرد.
كاش تو هم ...
ازاین كاش های محال خسته شدم
لعنت به این واژه كه دریای حسرت است...
دیگر نمیگویم   نمیگویم كاش
اما واقعاً عشق مرا نفهمیدی؟ یعنی شعر وغزل های عاشقانه در چشم هایم  كم بود؟
نه... ندیدی  نمیخواستی ببینی...
عشق من چرا عشق من را به تمسخر میگرفتی؟
چرا؟  چرا؟   چرا؟
چرا حسم را لمس نكردی؟
چرا  غم نگاهم را نشنیدی؟
چرا عشقم را نخواندی؟
چرا شكستی؟
                  دلی كه تنها برای تو میتپید.
تو شمع بودی ‍
,
من هم پروانه ات بودم.هر دو سوختیم .اما من به پای تو عاشقانه سوختم و تو برای پروانه ای سوختی كه  فقط دور شمع های دیگر میچرخید  تا احساس خطر میكرد از آن ها دور میشد.
چرا این را نفهمیدی؟
چرا ....
كافیه!  بسه! چه قدر بگویم "كاش" چه قدر بگویم "چرا" ؟   برای چه كسی؟
فراموش كن! همه را  تمام "چرا" ها را اما این را پاسخ بده.
میدانی عشق یعنی چه؟
میتوانی عاشقانه كسی را دوست داشته باشی؟


میدانی؟ رقیبم لایق رقابت نبود؟
چون میدانستم كسی كه عاشق یك بی عشق شود اصلا عاشق نیست.و كسی كه عاشق نیست.شایسته دلسوزیست نه رقابت...
نفسم! دوستت دارم تا آخرین نفسم.
نمی توانم نداشته باشم...
اما تو نه مرا دوست داشتی نه دوست داری ونه خواهی داشت.چون دوست داشتن را بلد نیستی.
دیگر ادامه نمیدهم چون كم كم دارم از واژه ها خسته میشوم تو مرا از واژه ها هم بیزار كردی.اگر همین طور پیش بروم ازواژه ی عشق هم بیزار میشوم نمیخواهم  تنها امیدم در زندگی را از دست بدهم..ولی بگذار قبل ازاینكه قلمم را مثل همیشه كنار نامه خوش عطرت بگذارم بگویم:"سنگی بر پیشانی محكم و سنگی كوه خورد...  

 كوه خندید و سنگ شكست...

روزی كوه میشكند    خواهی دید..."   




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: پنجشنبه 13 مهر 1391 12:47 ق.ظ

عشق را ای كاش زبان سخن بود...

شنبه 20 خرداد 1391 03:53 ب.ظ

نویسنده : نوید
ارسال شده در: درد دل ها ،

آه...
ای خدا خسته ام
                     خسته ام
از این جماعت كه معنای عشق را نمیفهمند     كه معنای تعهد را نمیفهمند

خدایا تو میدانی كه انسان بودن ماندن در این دنیا چه دشوار است  
                                               چه زجری میكشد آن كس كه انسانست و از احساس سرشار است  

و اینكه در میان كسانیست كه نمیتوانند تصور كنند كسی عاشقانه دوستشان دارد.

آه... "عشق را ای كاش زبان سخن بود"
كاش میگفت كه چه قدر از نام مقدس اش سوء استفاده میكنند. چه قدر هر هوسی را به عشق نسبت میدهند.
این عشق نیست فاجعه ی قرن آهن است.

خدایا همیشه با خودم میگفتم "خدا به ما مغز و قدرت تفكر داد تا بیندیشیم.وخدا را بشناسیم.اما اشتباهی فاحش بود..."

تو به انسان عقل دادی تا دركت كند ونیز عشق دادی تا لمست كند.
این است عرفان و خدا شناسی كه عارفان ما در طول تاریخ در پی آن بودند. نه آن واحد هایی كه دانشجویان در دانشگاه پاس میكنند.

حالا تو ببین از ای واژه چگونه استفاده میكنند. نام هر هوس خیابانی را عشق میگذارند.نام هر حسی كه پیامد نگاه های كثیف و هرزه  است را عشق میگذارند.
وااااای بر ما وای بر ما
این گناه كبیره است این است كه خشم خدا را بر می انگیزد.

عشق آن است كه عاشق چیزی به جز عشق معشوق در سرش نباشد.عشق آن است كه اگر معامله جان و عشق باشد معشوق با جان و دل جانش بدهد. و عاشق بی پروا به فكر عشق معشوق باشد.
آه... خدایا عشق را ای كاش زبان سخن بود     كه میگفت از این عشق هایی كه یكی با تمام وجودش عاشق دیگری است اما اون یكی حتی به عشق تظاهر هم نمیكند.
بیچاره اون عاشق كه فكر میكند  یك روز به عشقش میرسد اما... 
                                                حیف آن عشق پاك
                                                            كه حروم كسی شد كه معنای عشق وتعهد را نمیفهمد

چه قدر سخته بدانی كه كسی كه با  تمام وجود دوست میداری عاشق كسی دیگه ای هست و تمام وجودش مال اون.
و تو میدانی كه آن رقیبت یك ذره هم برای كسی كه تمام زندگی تو هست ارزش و اهمیت قائل نیست.
آه ..  عشق را ای كاش زبان سخن بود      كه از عاشق میپرسید برای چه احساست را حرام كسی میكنی كه جوانیت را حرام خودش كرده...
 
"از  زندگانیم گله د‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ارد جوانیم    شرمنده ی جوانی از این زندگانیم" 

آه عشق را ای كاش زبان سخن بود... كه  از عشق مینالید... 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 خرداد 1391 10:13 ب.ظ